20. Yüzyıl imparatorlukların dağıldığı bir asır olmuştur. Bu dönemde Osmanlı Devleti ile birlikte Avusturya Macaristan imp. Britanya imparatorluğu dağılmıştır. Yüzyılın sonunda bir imparatorluk olarak kabul edilebilecek Sovyetler birliği dağılmıştır. Büyük toprak parçalarını terk etmek ve küçülmek zorunda kalan Britanya imparatorluğu çekildiği ülkelerle, toplumlarla ortak paydalar, ekonomik birlikler, siyasi paktlar oluşturarak küçülmüştür. “Commun Wealt” denilen birlikte 50 kadar eski İngiliz sömürgesi ülke vardır ve İngilizlerin bu ülkelerle ilişkileri devam etmektedir.

İngiltere, eski sömürgeleriyle Londra-İngiltere odaklı sağlam ağlar kurarak; sömüren-sömürge ilişkisini gevşek şekilde sürdürmektedir. Ayrıca Britanya imparatorluğu kraliyet ailesini ve İngiliz aristokrasisini korumuş, bunları bahse konu ülkelerin saygı duyduğu, ortak payda haline getirmesini bilmiştir. Bu gün İngiliz Kraliyeti 50 ülkede saygı ve kabul görür, merasimleri izlenir. Yani İngilizler imparatorluğu, dezavantajlarını asgariye indirerek, pek çok imkan ve avantajını koruyarak, kontrollü bir şekilde  tasfiye etmişlerdir.

1990’larda dağılan Sovyet imparatorluğu dahi aynı yolu izlemiştir. Eski hâkimiyetindeki ülkeleri, siyasi-ekonomik bir birlik olarak BDT adı altında korumaktadır. Moskova eski Sovyet ülkelerinin yüzünü döndüğü, siyasi ekonomik kültürel işbirliği içinde olduğu en önemli başkenttir. Hala insanlar Rusya’ya, Moskova’ya gezmeye okumaya, ticarete giderler. Orta Asya ülkeleri sahip oldukları doğal kaynaklara, petrole, zenginliğe rağmen, önemli siyasi kararlarda Moskova’ya kulak verirler. Atacakları her adımda Moskova denklemini dikkate alırlar.

Yani Osmanlı devleti dışındaki İmparatorluklar yumuşak ve kontrollü bir geçişle dağıtılmıştır. Vasi ülkelerin avantajları, baskın rolleri, kültürel, siyasi, ekonomik etkileri korunmuştur. Oysa Osmanlı devleti kolları uzuvları parçalanarak dağıtılmıştır. Bir daha bir araya gelemeyecek şekilde nizalar kavgalar, sınır anlaşmazlıkları içinde bırakılarak yıkılmıştır. Türkiye ile diğer devletlerarasındaki siyasi, ekonomik, kültürel tarihi, bütün bağlar vahşice parçalanmıştır. Her bir ülke bir pakta savrulmuş, başka güçlerin hâkimiyet alanına sokulmuştur.

 Türkiye Cumhuriyeti eski bütün akrabalıkları, bağları, ilişkileri kopararak reddi mirasta bulunmuş; 1000 yılda oluşan bütün avantajları bir kalemde silip atmıştır. Dahası Türkiye ile Osmanlı bakiyesi devletler, toplumlar arasına anlaşmazlıklar husumetler sokulmuştur.

“Devleti Aliye” geniş bir coğrafyaya uzun süre hükmeden, batıya doğru fetihler yapan, batılılara üstünlük kuran bir devlettir. Türkler Anadolu’ya gelene kadar, Anadolu batı medeniyetinin parçasıydı. Daha önce Güneydoğu Anadolu bölgesi İslamiyet’le tanışmış ise de, Anadolu’nun İslamlaşması Selçuklular dönemindedir. Önce Anadolu, sonra Balkanlar; ta Avrupa içlerine kadar İslamiyet Türkler vasıtasıyla girmiştir. Batıdaki Rönesans’ı tetikleyen olaylar arasında Endülüs medeniyeti ve İstanbul’un fethi önemli bir yer tutmaktadır.

 Endülüs, bilim ve sanatta batı medeniyetini etkisi altına almış; batının bu günkü bilimsel, felsefi gelişmesine zemin oluşturmuştur. Doğu Roma’nın düşmesi ve Osmanlının batıya doğru yürüyüşü Hıristiyan batının toparlanmasına ve siyasi birlikler kurmasına vesile olmuştur. Bu fetihler ve seferler, batılıların şuuraltında, bu gün de devam eden “Türk korkusu”nun yerleşmesine neden olmuştur. Kanuni’nin Manş Denizine kadar (geçici de olsa) bütün Avrupa’da at koşturması Türk korkusunun zirveye çıkmasına neden olmuştur. Dişlerimizin sökülmüşlüğüne, onlara benzeme çabasıyla telef olmamıza rağmen, batılılar hala “Türk korkusu”nu üzerlerinden atamamışlardır.

Batı dünyasında oluşturulan ve sürekli beslenen Türk ve İslam düşmanlığı, zaman içinde nefrete dönüştürülmüştür. Batı güçlendikçe bu nefreti Türkleri Avrupa’dan, hatta Anadolu’dan atma hevesine dönüştürmüştür. Endülüs’ün 8 asır sonra, kurduğu yüksek medeniyete rağmen, Avrupa’dan atılması; Avrupa içlerine kadar yerleşmiş Türkler içinde benzer emellerin gelişmesine neden olmuştur. Rönesans’la bilim ve sanatta öne geçen, reformla kilisenin zincirlerinden kurtulan batılılarda, “Türkleri ve İslam’ı Avrupa’dan sürme” düşüncesi giderek güçlenen bir ideal haline gelmiştir. Osmanlının kurmuş olduğu medeniyet, mimari, birlikte yaşama anlayışı görmezden gelinerek, batılı nesillere “skolâstik” bir husumet aşılanmıştır. Osmanlı devleti coğrafi keşiflerden sonra dünyadaki gelişmelerin gerisine düşmüş, sanayi inkılâbıyla yarıştan tamamen kopmuştur.

 17. yüzyıldan sonra, batı karşısında güçlü bir devlet değil, batıya muhtaç, onu taklit ederek ayakta durmaya çalışan bir “hasta adam”dır. Çöküş dönemi boyunca Osmanlının parçalanması ve yutulması hep gündemdeydi. Ancak büyük devletlerin rekabeti, paylaşımda anlaşamamaları, aç gözlülükleri bu “hasta adam”ın ömrünü uzatmıştır. Ne var ki batılılar Türkleri ve İslam’ı Avrupa’dan sürme arzusundan hiçbir zaman vazgeçmemişlerdir.

Birinci Dünya savaşına kadar Osmanlının kolu kanadı budanmış, pek çok toprağı işgal edilmişti. Savaş sonunda Almanya ile birlikte mağlup devletlerarasında yer alması, yüzyıllardır hayali kurulan “Türkleri Avrupa’dan sürme” projesine zemin oluşturmuştur.

 Birinci Dünya Savaşı’na kadar İttihat ve Terakki iktidarı balkanlardaki topraklarımızın önemli kısmını kaybetmeyi başarmıştı. Osmanlının son asrı, Avrupa’da yaşayan Müslümanlar açısından katliamlar, sürgünler, savaşlar ve göçler asrıydı. Avrupa Türkleri-Müslümanları müthiş çileler çektiler, acılar yaşadılar. Avrupa’da, Balkanlarda yaşanan her mağlubiyet sonrası yüz binlerce, milyonlarca Müslüman-Türk son sığınak Anadolu’ya yığıldılar. Kafkaslardan, balkanlardan insanlar katar katar Anadolu’ya yöneldiler.

Birinci Dünya Savaşı’nda bizimle birlikte mağluplar arasında sayılan Almanların, Avusturyalıların sadece sakalları kesilmişti. Ama bizim elimiz ayağımız budanmış, vücut bütünlüğümüzle oynanmıştı. Ruhumuza kezzap dökülmüş, kimlik ve karakterlerimizle değiştirilmeye çalışılmıştı. Kısacası, 1. Dünya Savaşı batılı hasımlarımıza, yüzyılların kinini, düşmanlığını kusma ve birikmiş intikamlarını alma fırsatını vermişti. Dört milyon kilometre karelik coğrafyadan Anadolu yarımadasına hapsedildik. Avrupa’daki Türk-İslam varlığına, medeniyetine, eserlerine sistematik bir imha projesi uygulandı. Sadece insanlarımız değil, Avrupa’nın her yerine serptiğimiz çil çil kubbeler, medeniyetimizin alameti hanlar hamamlar, kervansaraylar şuurlu bir şekilde imha edildiler. Endülüs’te olduğu gibi, Türkler bir avuç Trakya toprağı hariç Avrupa’dan sürülmüştü. Anadolu’dan sürülme işi ise bir sonraki operasyona kalmıştı! Bu gün, bırakın 1. Dünya Savaşı’nı, 2. Dünya Savaşı’nda yerle bir olan, milyonlarca vatandaşını kaybeden, şehirleri harabeye dönen ülkeler bile yeniden ayağa kalktılar.

Peki, biz 2. Dünya Savaşı’nı yaşamadığımız halde neden hala yerlerde sürünmekteydik?

Diğer mağlup devletlere bazı süreli rezervler konmuş iken; Osmanlı devletinin ruhunu ve bedenini ayakta tutan temel dinamikler yerle bir edildi. Beynimiz ve sinirlerimiz kontrol altına alındı. Hafızamıza format çekildi. Bizi biz yapan değerler hafızamızdan silindi. Bütün akrabalıklarımız tahrip edildi. Bir kimlik ve kişilik bunalımına itildik. Kendimiz olmaktan çıkarıldık. Yönümüz kendi değerlerimizi inkâr, tahkir bahasına batıya çevrildi. Ama batının sadece kirli yönü, yaşam tarzı dikte edildi bize. Kılık kıyafetini aldık, kültür değerlerini devşirdik; ama batının bilimsel mantığı, araştırma azmi bize intikal etmedi, ettirilmedi.

Kurtuluş Savaşı’nı, Anadolu insanının son kükreyişini küçümsemek için demiyorum; ama sanki bir projenin, bir gizli anlaşmanın gereği olarak bu topraklar bize devredildi. Biz kurtuluş savaşında sadece Yunanlılarla savaştık. İngiltere, Fransa, İtalya gibi güçlü ülkeler savaşmadan çekildiler. Belki de bu milletin tükenmiş halinin bile neler yapabileceğini Çanakkale’de gördükleri için, savaşmak yerine anlaşarak çekilmeyi yeğlediler. Ama çekilirken bizim canımıza okuyarak, ruh yapımızı allak bullak ederek, sinirlerimizi birilerine teslim ederek, hafızamıza “ful format” çekerek ayrıldılar.

Osmanlıyı yıkanlar, hasta adamın sadece bedenini parçalayıp paylaşmadılar, ruhunu da teslim aldılar. Tarihiyle, kültürüyle, diliyle, inançlarıyla arasına surlar ördüler. Türk milletinin ruhuyla bedenini birbirinden ayırarak, her birini ayrı bir dağın arkasına attılar. Bizi kendi içimize kapattılar. Enver Hoca’nın bir ara Arnavutları uyuttuğu gibi, bütün dünyanın; ama özellikle dün aynı bayrak altında beraber yaşadığımız kardeşlerimizin bize “en büyük düşman” olduğunu anlattılar.  “Türkün Türk’ten başka dostu yoktur” dediler, ama dünyada yaşayan diğer Türklerle de irtibatımız kestiler. Onlarla ilgilenme kanallarını tıkadılar. Orta Asya Türklüğü bir tarafa, daha dün beraber olduğumuz Avrupa’da, Balkanlarda, Kafkaslarda, Irak’ta, Suriye’de yaşayan Türkleri de hiç hatırlamadık. Çektikleri zulümleri işkenceleri görmezden geldik. Atatürk’ün “Yurtta sulh cihanda sulh” sözünü, “dünyaya gözümüzü kapatmak” olarak algıladık. Köpeklerimize “Arap” adı verdik, “ne Şam’ın şekeri ne Arabın yüzü” diyerek Arapların yüzünü görmeye bile tahammülsüz hale getirildik. Arapların bizi nasıl arkadan vurduklarını nesilden nesile anlatarak duvarları pekiştirdik. Uzun sınırlara ve yüzlerce yıllık ortak geçmişe sahip olduğumuz Irak, Suriye gibi ülkelere hep sırtımızı döndük. Avrupalılar bu ülkelerle çatır çatır ticaret yaparken, bu ülkeleri sömürürken; biz, “bir şey bulaşır!” korkusuyla uzak durmaya çalıştık. Bu ülkelerde yaşayan milyonlarca Türk’ü, Çerkezi, Kürdü de Arap düşmanlığına feda ettik. Eski coğrafyalarımızla her türlü diyalogu kopardık, akrabalıkları unuttuk. Ortak bir medeniyetin çocukları olduğumuzu görmezden geldik. Hatta onlarla aynı değerleri ve medeniyeti paylaşıyor olmaktan utanç duyduk! Beyrut’a, Bağdat’a, Şam’a, Kahire’ye, İskenderiye’ye, Sana’ya Paris ve Londra üzerinden ulaşır olduk. Libya’yı, Cezayir’i ve diğer kuzey Afrika ülkelerini Fransa’nın, İtalya’nın veya İngilizlerin insafına terk ettik. Son yüzyılda hem kendi değerlerimizle, hem de kardeşlerimizle aramıza aşılmaz duvarlar inşa edildi ve biz bu duvarların suni olduğunu fark edemedik, uzun yıllar yıkılması gerektiğini düşünemedik.

Osmanlıdan ayrılan ülkeler bir süre sömürge olarak kaldılar; sonra bağımsızlıklarını aldılar(?). Ama onlara da benzer operasyonlar yapılmıştı. Onların da hafızalarına format çekilmiş, Osmanlı “sömürgeci” olarak tanıtılmış, okullardaki ders programlarına kadar, her fırsat “bizi birbirimizden ayırmak için” kullanılmıştı. Dört asır Osmanlı hâkimiyetinde kaldığı halde, kendi kültür ve değerlerini koruyan bu ülkeler, batı sömürgesinde yaşadıkları deformasyonu bırakıp; Osmanlıyı sömürgeci, işgalci olarak görmeye başlamışlardı. Bu ülkelerin hepsinin yüzü batıya döndürülmüş, eğitimlerini batıdan almaya başlamışlar, ticaretlerini bütünüyle batıyla yapar olmuşlardı. Bizim onlara karşı kodlandığımız gibi, onlar da bize karşı şartlandırılmışlardı.

Gerek Ortadoğu’da, gerekse balkanlarda “Osmanlı düşmanlığı” bir “ulus devlet inşa aracı” haline getirildi. Dört-beş asır ortak ve problemsiz yaşadığımız, baskın bir hâkimiyete rağmen varlıklarına, dinlerine, dillerine müdahale etmediğimiz milletler bize düşman edildi. Bu gün hala, Balkanlar ve Kafkaslar gibi, diller ve ırklar mozaiği olan daracık coğrafyalarda, Osmanlının onları koruyan hoşgörüsünü konuşmak yerine, bizim üzerimizden kimlik ve tarih bilinci oluşturulmaya çalışılmaktadırlar. Kimlik inşasında ihtiyaç duydukları “düşman”, “sömürgeci”, “işgalci” vs. olarak bizi sunmaktadırlar nesillerine.

Yani Osmanlı sonrası Osmanlı bakiyesi ülkelerin her biri ayrı birer adacık haline getirilmiş, yüzlerce yıllık birliktelikleri, ortak değerleri, tarihleri silinerek yüzleri batıya çevrilmiştir. Bu gün ileri demokratik ülkelerde (İngiltere, Hollanda, Belçika vs) bile var olan ve eski sömürgelerle diyalogda yararlanılan, toplumsal bütünlüğü sağlama adına fonksiyonları olan “sembolik bir saltanat” veya “saltanatsız hilafet” bile bırakılmamıştır bize. Geçmişe ait ne varsa yerle bir edilmiştir. İslam dünyasının başı hükmünde olan Osmanlı devleti parçalandıktan sonra, bütün uzuvların birbiriyle koordinasyonu koparılmış, vücut bütünlüğü bozulmuş, organlar birbirine hasım hale getirilmiştir. Ardından tarihimizle, kültürümüzle, inanç dünyamızla, geçmişimizle, akrabalarımızla aramıza aşılması zor duvarlar örülmüştür.

Son yıllarda bu duvarlar aşılmaya, milletimiz yeniden hafızasını kazanmaya, köklerine dönmeye, akrabalarıyla yakınlaşmaya başlamıştır. Yani yüz yıl önce yapılan büyünün etkisi kaybolmaya, (suni) duvarlar yıkılmaya başlamıştır. Bu durum tezgahlarını “düşmanlıklar” üzerine kurmuş içteki ve dıştaki kesimleri rahatsız etmektedir.  

Türkiye yeniden aktör olmaya, komşularıyla iyi ilişkiler geliştirmeye, bağımsız politikalar uygulamaya, ticaretini artırmaya ve çeşitlendirmeye başlamıştır. Türkiye’nin hafızasını kazanmaya başlaması, geçmişini ve akrabalıklarını hatırlaması, asli kimliğine dönmesi sevindiricidir. Ancak dün bize operasyon yaparak hafıza kaybına, sinirlerin felce uğramasına neden olanlar; bu dirilişin olmaması için pek çok şeyi deneyecektir.

Türkiye’nin açılımlarından Türkiye’deki derin sistemin dıştaki kurucuları, içerideki Trojenleri (Beyaz Türkler, Kripto Ecnebiler), taşeronları (Ergenekoncular) ve bazı kurumsal yapılar rahatsız olmaktadırlar. Bu kesimler koro halinde: “Türkiye’nin batıdan uzaklaştığını”, “Hamaslaştığını” vs. söyleyerek yaslandıkları, arkasına saklandıkları duvarları korumaya çalışmaktadırlar.

Artık sınırlarımızın içinde ve dışında oluşturulan suni duvarlar yıkılmaktadır. Duvar ustaları (masonlar ve ağababaları) ve duvarlardan nemalananlar panikteler…

Türkiye’nin derin kodlarına hükmeden ucu dışarıda gayrı milli yapılar, ülkemiz üzerindeki inisiyatifi kaybetmemek için, birbirine zıt görünen farklı yapılara yatırımlar yapmışlar…

Ergenekoncuların sıkıştığı ve kamuoyu tarafından sorgulandığı bir dönemde, öbür yakada hizmet veren kardeşleri imdada yetişiyor. PKK ve aveneleri konjonktür Kürt haklarından yana eserken; havadan sudan bahaneler ileriye sürüp ortalığı karıştırıyorlar, huzuru bozuyorlar… 

“PKK Ergenekon’un İkizidir” sözünü ben söylemiyorum. Bu söz, yıllarca PKK saflarında bulunmuş, sonra da “vatan için!” JİTEM tarafından karanlık ve karışık işlerde kullanılmış Abdülkadir Aygan’ın itiraflarıdır.

Taraf Gazetesinden Neşe Düzel’e verdiği mülakatta da benzer iddialarını sürdüren eski PKK’lı ve JİTEM itirafçısı Abdulkadir Aygan, PKK ve JITEM tarafından yıllarca kullanıldığını, Ergenekon davasında yargılanan pek çok kimseyle beraber çalıştığını ve ifade verebileceğini söylüyor. Bir terörist iken devlet(!) lehine devşirilen ve pek çok faili meçhul olaya, cinayete bulaştırılan Aygan, yeni bir kimlik verilerek devlet memuru haline getiriliyor.  

www.nasname.com adlı internet sitesine konuşan Aygan, özellikle 1990–1999 arasında işlenen birçok faili meçhul cinayetlerde yer aldığını anlatıyor. “1985 yılında Ergenekon’un ikiz örgütlenmesi olan PKK’dan kaçarken kendimi 1990–99 yılları arasında tüm kirli işlerin ana omurgasını oluşturan JİTEM’in kucağında buldum” diyen Aygan söz konusu çetenin emrinde asker ve sivil memur olarak görev yaptığını söylüyor.  İtirafçı “bu kirli işlerde birçok eski PKK’lı gibi bende işlenen cinayetlere ortak oldum. Sözünü ettiğim tüm faaliyetlerin devlet Ergenekon örgütlenmesinden bağımsız olarak yürütülmediğini iddia ediyorum. Bu nedenle Ergenekon davasında hem sanık, hem mağdur, hem de tanık olarak ifade vermek istiyorum.” açıklamasında bulundu.

PKK ve Ergenekon’un benzer amaçlar güden, benzer yapılar olduğunu, “Apo” denen zatın MİT adına işe başlamışken, sonraları büyük servislerin hizmetine girdiğini; her iki yapının kontrolünün de, gayrı milli kesimlerin elinde olduğunu; ikisinin de ülkeyi kana, gözyaşına bulamayı, kaos ve kargaşa çıkarmayı hedeflediğini, bu yapıların kandan, huzurluktan, husumetlerden beslendiklerini önceki yazılarımızda belirtmiştik.

Peki, nasıl olabilir? Birbirine zıt yapılanmış, hedefleri zıt görünen iki örgüt aynı amaca hizmet edebilir mi?

Evet, edebilir; zira her ikisini de tasarlayan, düşünen beyin aynı. Bu beyin toplumun farklı kesimlerini birbiriyle vuruşturabilmek, “düşman”, “kanlı” hale getirebilmek için işini şansa bırakmamış, her iki tarafı birden tasarlamış, yapılandırmış ve yönetiyor.

Eğer ön kabullerinizden ve “psikolojik harekât mahsulü” şartlanmışlıklarınızdan kurtulabilirseniz, birbirine zıt terör örgütlerinin aynı ellerce idare edilmesinin çok akıllıca ve verimli olduğunu siz de görebilirsiniz. Bu gün bırakın büyük servisleri, büyük firmalar bile, sırf ticari mantıkla bunu yapıyorlar. Artık büyük markalar kendi rakibini kendisi oluşturuyor. Daha farklı isimle ve konsepte sahip, aynı piyasada faaliyet gösteren firmalar kuruyorlar. Çoğu zaman vatandaş bu firmaların aynı kimselerin olduğunu bilmiyor bile. Örneğin birisi daha halk tipi oluyor, diğeri daha aristokratik! Birisi, pahalı oluyor, diğeri ucuz! Birisi spor oluyor, diğeri klasik! Peki, firmaların bile düşündüğü bu taktikleri Türkiye gibi önemli bir ülkeye kasteden servislerin görmeyeceğini ve ihmal edeceğini mi düşünüyorsunuz!..

Servisler ve devletler açısından kendisine fiilen veya potansiyel olarak tehdit teşkil eden bir ülkeyi bitirmenin, zararsız kılmanın en kolay, ucuz ve risksiz yolu, o ülke içinde muhalif odaklar oluşturarak birbirine vuruşturmaktır. Böylece ülkenin ekonomisini, huzurunu bozabilir, geleceğini ipotek altına alabilirsiniz. Bu açıdan bakarak düşündüğünüzde; Ergenekon tarzı, milletin tepesinde boza pişiren “antidemokratik”, “derin”, güya “Türkçü” tedhiş örgütleriyle; ülkeyi kana, şiddete boğan, güya “Kürtçü” PKK’nın beraberce kullanılması pek verimlidir. Memleketin son 30 yılı ve milyarlarca doları bu sayede heba edilmiştir. Üstelik ülkenin birliği bütünlüğü çatlatılmıştır. Ayrıca bunu yapanlar ekran önüne çıkmadığı, alenen yapmadığı için bizim en sıkı müttefiklerimiz olarak poz vermeye devam etmişlerdir. Onlardan silahlar almaya, en stratejik ihalelerimiz vermeye, stratejik müttefik kalmaya devam etmişizdir.

Ben sadece PKK’ değil DHKP-C, TİKKO, DEVSOL, HİZBULLAH, HİZBÜTTAHRİR vs gibi, ülkede ne kadar huzursuzluk kaynağı örgüt varsa, Ergenekon ve PKK’ya kardeş olduğunu düşünüyorum. Evvelki gün aşırı solda yer alan, dün APO’ya çiçek veren, ama bu gün “Ergenekoncu”, “ulusalcı”, “devletçi” kesilen; hakikatte ise, yabancı servislerin tapulu elemanı olan; birisi Ermeni, diğeri Sebatay kökenli (üstelik sıkı bir Sebatay bilimcidir!) meşhur ve maruf iki solcu aydın(!), konuyu aydınlatmaya yardımcı olacak iki çarpıcı örnektir.

Bu ülkede PKK’nın yayın organı Özgür Gündem’in yayın yönetmeni Merdan Yanardağ, bir süre sonra ulusalcıların en önünde yer alıyor, “ulusalcı”, “millici” Doğu Perinçek’in sağ kolu haline geliyor.

Ergenekon operasyonlarının sekizinci dalgasında yakın arkadaşı Tuncay Özkan’la birlikte tutuklanan Hüseyin Nazlıkul’un PKK Almanya örgütlenmesinde etkin olarak çalıştığı ortaya çıkıyor. PKK eski üst düzey yöneticilerinden Şükrü Gülmüş’e göre “Nazlıkul” ailesi PKK ile iç içe. Hüseyin Nazlıkul’un bir kardeşi Almanya’da yayın yapan PKK yanlısı “Özgür Politika” gazetesinde yöneticilik yapıyor. Ergenekon’dan tutuklanan Nazlıkul’un bir başka kardeşi uzun yıllar PKK da komutanlık yapmış, Terzi Cemal lakaplı teröristin yardımcısıdır. Hüseyin Nazlıkul ise, ihtilal çağrısı yapan, askeri kışkırtan Tuncay Özkan’ın en yakın adamlarından birisi. Nazlıkul “Kanal Türk”te ve en son kurdukları “Biz TV” de ulusal söylemlerle vatandaşı kışkırtmakla meşguldü. (Zaman, 2 Ekim 2008 Ahmet Dinç, www.nasname.com)

Okuyucularımızın aklına şöyle bir soru gelebilir: İyi de, bu Ergenekoncular bazı güvenlik kurumlarının içinden çıkıyor. Ergenekoncuların bu kurumlarca kollandıklarına dair şeyler konuşuluyor. Milletin canını, güvenliğini emanet ettiği kurumlarda da böyle ecnebi yapılanmaları mı var?

Bu soruya, “maalesef öyle!” demek zorunda kalacağım. Hatta kahredici bir esefle belirtmeliyim ki, ecnebi servislerin yüzyıllardır en iyi saklandıkları ve sardıkları kurumlar buralardır. Müslüman Anadolu evladının dışlandığı ve tasfiye edildiği bu yerler ecnebi servislerin tehdidi altındadır. Milletin varlığına kasteden, insanımızın geleceğini ipotek altına alan, kardeş kavgalarına, ideolojik bölünmelere ivme kazandıran pek çok hareket, buralarda yuvalanmış karanlık çetelerden lojistik destek görebilmektedir.

Ergenekon da, PKK da, DHKP-C de, HİZBULLAH da yabancıların ektiği tohumlardır ve farklı kulvarlarda farklı misyonlar görsün diye, aynı ellerce canlı tutulmaktadırlar.

Kürt aydınlar, Kürtlerin mağduriyeti ve hakları ile PKK’nın hiç bir bağının olmadığını görmeliler. Kürtler Terör Örgütünün, Türk-Kürt kardeşliğine kasteden, birileri lehine kaos ve çatışmaya imkan sağlayan taşeron, güdümlü bir örgüt olduğunu anlamalılar. Ergenekon’un sorgulandığı şu günlerde Kürtler de kendi Ergenekonları olan PKK’yı sorgulamalılar. Kürtlerin yaşadığı mağduriyetler kendilerini böyle bir taşeron örgüte kullandırmalarına gerekçe olmamalı.  

Türkiye Ergenekon’u ve PKK’yı beraber sorgulamalı. Karanlık odakların kanlı iki eline de mercek tutmalı…

İsrail’in HAMAS’a yönelik saldırıları sonucu öldürülen çoluk-çocuk-siviller, insan olanların; birazcık duyarlılığı olanların yüreğini dağladı.

Herkesin, ama mutlaka her Müslüman’ın aklına defalarca gelmiştir; “1.5, 2 milyarlık bir İslam dünyası, 3–5 milyonluk İsrail’in neden hakkından gelemiyor? Bu zulümleri, cinayetleri katliamları neden durduramıyor?”

Müslümanlar son 2–3 asırdır tarihin en zayıf, en güçsüz ve edilgin dönemini yaşıyor. Yirminci yüzyılda Müslümanlar batılılara karşı mutlak bir mağlubiyet yaşadılar. Osmanlı Devleti’nin yıkılması ve halifeliğin kaldırılması sonucu İslam dünyası arasındaki bağlar bütünüyle çözülmüş, Müslüman toplumların her biri bir batılı devletin kucağına savrulmuştur. İslam coğrafyaları bu mağlubiyet sonrası kültürel, siyasi, ekonomik, her türlü işgale maruz kalmıştır. Kimlik bunalımları yaşayan Müslümanlar, cesaretini, özgüvenini yitirmiş, kendisini ezen batının mukallidi haline gelmiştir.

Sömürgecilik döneminin sona ermesi üzerine batı, güya İslam ülkelerine bağımsızlıklarını verdi; ama her bir ülkenin başına, ipi kendi ellerinde birer diktatör, piyon koydu. Arap yarımadasında Osmanlıya ihanet eden aşiretlere göre ülkeler oluşturdular ve her bir aşirete bir ülke teslim ettiler. Koca koca ülkeleri, koltuklarını batıya borçlu (Kaddafi, Saddam vd.), her biri psikiyatrik birer vaka olan tiplerle kontrol ettiler. Türkiye, Pakistan gibi ülkelere ise darbeli, özürlü demokrasileri layık gördüler. Batı, bu ülkeleri devşirilmiş kimselerle, hasta tiplerle yönlendirmeye devam etti. Petrol zengini krallıklarda petrol gelirleri batı bankalarına akıyordu. Petrol şeyhlerinin kontrol harici biriken paralarına ise, “kurtarma hizmetleri!” mukabili (1. ve 2. Körfez Müdahalesi)  el konuluyordu. Zenginlik ve güç, krala veya diktatöre yakın bir avuç insan arasında dolaşıyordu. Böylece batı potansiyel tehdit olarak gördüğü Müslümanları hem sömürüyor, hem kontrol ediyordu.

Bizde ise sistem biraz karmaşıktı; ülke, millete rağmen kurulmuş ve kripto azınlıklara ve devşirilmiş guruplara emanet edilmiş bürokratik dengelerle kontrol ediliyordu. Demokrasi istemedikleri çıktılar verdiğinde, muhtıralarla, müdahalelerle “balans ayarı” yapıyorlardı. Ülkenin “çizgiye çekilmesi” için hangi senaryoların ve provakatif araçların kullanıldığı artık herkesin malumudur…

İslam dünyası ve Müslümanlar mengeneler ve ablukalar altında sistematik olarak kontrol edilirken; bu cendereden çıkmaya çalışan yerli, milli hareketler bir şekilde speküle edilmekte, yozlaştırılmakta ve örtülü işgalin devamı sağlanmaktadır. Hemen bütün İslam ülkelerinde antiemperyalist iken emperyalizmin oyuncağı haline gelmiş, içeriden teslim alınmış bir sürü hareket ve akım görürsünüz. Batı bu ülkelerde kendilerine tehdit oluşturacak en küçük kıpırdanmaları ezmiş, bastırmıştır. Bunu genellikle içerideki piyonları, diktatörleri vasıtasıyla yapmışlardır.

Bu gün Gazze’de yaşananlara, “rakibime koz veririm” kaygısıyla EL FETİH bile tepki göstermemekte, “HAMAS’ın bunu hak ettiği” şeklinde bir yaklaşım sergilemektedir. Kuşatılmış, İsrail’in mengenesinde çırpınan Filistinliler bile birliktelik sergilemekten uzaklar. HAMAS, demokratik seçimlerde aldığı oya rağmen hem Araplar, hem de batı tarafından dışlanmış ve ambargoya maruz kalmıştır. Batı ve batı kontrolündeki yönetimler EL FETİH’i desteklemekte,  HAMAS’ın İslamcı eğilimlerini koltuklarına tehdit görmektedirler. Arap liderlerin tepkileri sadece kendi kamuoylarının gazını almaya ve bir şeyler söylemiş olmaya yöneliktir. Mısır, Suudi Arabistan, körfez ülkeleri, Pakistan, Türkiye; her bir İslam ülkesi ABD’nin ve batının ağzına bakar, İsrail’den çekinir durumdadır. Hemen bütün İslam ülkelerinde bürokratik yapı ve ordular batı menfaatlerini korumak ve halkı, muhtemel bir öze dönüş durumunda terbiye etmek üzere kurgulanmıştır. Birazcık toparlanan ülkelerde, ya bir ihtilal olur veya iç karışıklıklarla o ülke umutsuzluğa, çözümsüzlüğe mahkûm edilir.

İyi kurgulanmış “karmaşık”, “gayrı mili”, “gayrı Müslim” düzeneğe rağmen, kendi aleyhine çevrilen oyunlara en fazla uyanan, yine Türk insandır. Entelektüel birikimi ve tarihi sorumluluğu itibariyle; batıya ve onun himaye ve müsamahası ile zulümlerine devam eden İsrail’e tavır alabilecek potansiyele sahip tek ülke Türkiye’dir. Millette bir uyanış, aleyhine çevrilen asırlık oyunlara direniş bilinci var ise de; Türk devleti batıya meydan okuyabilecek, dostlarını koruyabilecek durumda değildir. Türk-İsrail ilişkileri ise, batıyla kıyaslanmayacak kadar ipotek altındadır. Başbakan hamasetle kükrüyorsa da; Türkiye’nin İsrail ve Yahudi Lobileri karşısında eli-kolu bağlıdır. Bir yazımızda “İsrail Türkiye’ye saldırsa ne olur?” diye zihin jimnastiği yapmış ve Türkiye’nin İsrail’e karşı, (iç kamuoyunu teskine yönelik) sesini yükseltmekten başka yapabileceği bir şey olmadığı sonucuna varmıştık. Zira Türkiye Cumhuriyeti’nin gemilerinden uçaklarına, radarlarına, tanklarına, insansız hava araçlarına kadar bütün stratejik silahlarının yazılımı, bakımı, modernizasyonu; ya bizzat İsrail’e yaptırılmıştır veya (içerideki-dışarıdaki) Yahudi firmalara ihale edilmiştir. İsrail’e karşı bir hareket olduğunda bu gemilerin, tankların ve uçakların çalışmayacağından eminim. Böyle bir savaş veya çatışma halinde Müslüman Anadolu çocuklarını peygamber ocağından atan kesimlerin ne tarafta duracağından ise emin değilim!..

İslam ülkelerinde yönetimler böyle iken, bu ülkelerin insanları ne haldeler?

Hz. Peygamberin “Nasılsanız öyle idare edilirsiniz” sözünde ifade edildiği üzere; Müslümanlar zayıf, eğitimsiz, ihtilaf içinde, gayretsiz milli ve manevi duyarlılıktan uzak olduğu için, devletleri bu haldedir. Bu gün Müslümanlar sistematik, günün şartlarına göre mücadele kabiliyetinden uzaktırlar. Batının bizi ezmesi, şiddetle sindirmesi karşısında bazı guruplar “intihar fedaisi”, “canlı bomba”, sivillere saldırma gibi, İslam’ın asla müsaade etmeyeceği yolları kullanmaktadırlar. Bu durum, karşı tarafa İslam aleyhine propaganda yapma ve İslam’ı, Müslümanları daha fazla ezme, yok sayma, terörle aynı kefeye koyma imkânını sunmaktadır.

Biz kendimiz olamadıkça; kendi değerlerimizle dirilmedikçe; iki asırdır başımızda döndürülen alengirli oyunlara uyanıp bu oyunları bozma kararlılığı gösteremedikçe; ezilmekten, horlanmaktan, katliamlara, tahkirlere maruz kalmaktan, piyonlarca yönetilmekten kurtulamayız. Bir avuç Yahudi’ye maskara olmaktan, sömürülmekten kurtulamayız.

Bu gün Müslümanların topraklarından öte; devletleri, kültürleri, beyinleri işgal altındadır. Bu işgalin farkına varmadan, sinirlerimize yerleşmiş devşirmelerden, kripto ecnebilerden ülkelerimizi arındırmadan fiziki-silahlı işgallerden kurtulamayız!...

01 Ocak 2009 Perşembe
www.aktifhaber.com